บทความรับเชิญ โดย นิโคลัส เครเตียน

หลังจากทำกิจกรรมต่างๆ เกี่ยวกับเพชรธรรมชาติอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสิบแปดเดือน ทั้งการเขียน การประชุม การสร้างสรรค์ การเสนอโครงการ และการก่อสร้าง ฉันก็หยุดพัก

ตลอดหนึ่งเดือนครึ่งที่ผ่านมา ไม่มีโครงการใหม่ ไม่มีบทความใหม่ ไม่มีแม้แต่ความพยายามที่จะโน้มน้าวใคร ผมต้องการเวลาอยู่นิ่งๆ บ้าง

และระยะห่างนั้นทำให้ผมเกิดคำถามขึ้นมาข้อหนึ่ง:

ใครกันแน่ที่สนใจเพชรแท้?

ไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องการขายสินค้า การรักษาส่วนแบ่งการตลาด หรือการปกป้องผลประโยชน์ขององค์กร

แต่เหนือสิ่งอื่นใด ใครกันที่สนใจเพชรธรรมชาติอย่างแท้จริง—เกี่ยวกับความหมาย ความสำคัญทางวัฒนธรรม มรดก ความน่าปรารถนา และสิ่งที่มันจะสื่อถึงคนรุ่นหลังที่ยังไม่เกิดมา?

นั่นเป็นคำถามที่แตกต่างออกไปมาก

สิงคโปร์เป็นช่วงเวลาแห่งความกระจ่าง

ก่อนการประชุมเพชรโลกครั้งที่ 41 ที่สิงคโปร์ ฉันได้เผยแพร่บทความเรื่องหนึ่งชื่อว่า หากจะมีสิ่งหนึ่งที่การประชุมเพชรโลกครั้งที่ 41 ควรจะทำให้สำเร็จ...

ผมแย้งว่าหลังจากที่อุตสาหกรรมของเราสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่ซับซ้อนมากมายเกี่ยวกับการทำเหมือง การคัดแยกแร่ การผลิต การค้า และการตลาดมานานกว่าศตวรรษ เราก็ยังล้มเหลวในการสร้างสิ่งที่เป็นพื้นฐานที่เท่าเทียมกัน:

โครงสร้างพื้นฐานสำหรับมรดกของตนเอง

นี่ไม่ใช่แคมเปญการตลาดอีกแบบ นี่ไม่ใช่องค์กรอุตสาหกรรมอีกแห่ง นี่ไม่ใช่หอจดหมายเหตุที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่เป็นโครงสร้างที่มีชีวิตชีวาและสร้างสรรค์ ซึ่งมีหน้าที่ในการอนุรักษ์ จัดระเบียบ และนำความหมายทางวัฒนธรรมของเพชรธรรมชาติกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และเปลี่ยนมรดกนั้นให้มีความเกี่ยวข้องและเป็นที่ต้องการของคนรุ่นหลัง

และผมขอปิดท้ายด้วยความหวังง่ายๆ ว่า “ขอให้สิงคโปร์เป็นจุดเริ่มต้นของความมุ่งมั่นนั้น ร่วมกัน”

สิงคโปร์ผ่านพ้นไปแล้ว หลังจากการประชุมที่จัดได้อย่างดีเยี่ยม แต่สิงคโปร์ก็ให้ความกระจ่างแก่ฉันด้วย

การสนทนา การกล่าวคำยกย่อง และเสียงปรบมือ ไม่ใช่พันธะสัญญา

ในที่สุดแล้ว ความมุ่งมั่นก็ต้องเกิดขึ้น และจุดนั้นก็คือตอนนี้

เราสร้างเกือบทุกอย่างขึ้นมาเอง

อุตสาหกรรมเพชรธรรมชาติได้สร้างโครงสร้างพื้นฐานที่น่าทึ่งขึ้นมา

เรารู้จักวิธีการค้นหาเพชรใต้พื้นดิน เรารู้จักวิธีการขุด คัดแยก จัดเกรด เจียระไน ขัดเงา รับรอง จัดหาเงินทุน ขนส่ง ติดตาม และค้าขายเพชรข้ามทวีป เราได้สร้างอุตสาหกรรมที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาโดยรอบเพชร

บางทีนั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา: อุตสาหกรรมของเราส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อค้าขายเพชรในฐานะสินค้าโภคภัณฑ์ ในขณะที่ผู้บริโภคกลับมองว่าเพชรเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยในท้ายที่สุด

แต่เราได้สร้างสิ่งต่างๆ รอบความหมายของมันมากพอแล้วหรือยัง?

นั่นหมายถึงการรวบรวมความเชี่ยวชาญ เอกสารสำคัญ การวิจัย นิทรรศการ โครงการด้านการศึกษา และนวัตกรรมเข้าด้วยกัน ไม่ใช่ในฐานะโครงการที่แยกส่วน แต่เป็นส่วนหนึ่งของความมุ่งมั่นอย่างถาวรของสถาบันในการอนุรักษ์ ตีความใหม่ และนำความหมายทางวัฒนธรรมของเพชรธรรมชาติมาสู่คนรุ่นใหม่

เมื่อสามเดือนก่อน ผมได้ตั้งคำถามอีกข้อหนึ่งว่า: กล่องสีแดงของอุตสาหกรรมเพชรธรรมชาติอยู่ที่ไหน?

กล่องสีแดงของคาร์เทียร์แทบไม่มีประโยชน์ใช้สอยใดๆ แต่ทุกคนเข้าใจคุณค่าของมัน เพราะมันไม่ได้บรรจุเพียงแค่เครื่องประดับเท่านั้น มันบรรจุเรื่องราว ตำนาน ประวัติศาสตร์ งานฝีมือ บุคคลสำคัญ เอกสารสำคัญ นิทรรศการ และการลงทุนทางวัฒนธรรมอย่างตั้งใจมานานกว่าศตวรรษ

Cartier ไม่ได้สืบทอดตำนานนั้นมาโดยบังเอิญ พวกเขาเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาเอง

แล้วก็ปกป้องรักษามันต่อๆ กันมาจากรุ่นสู่รุ่น

เป็นเวลาหลายทศวรรษที่คาร์เทียร์ได้ลงทุนอย่างหนักในการได้มา การอนุรักษ์ การวิจัย การจัดแสดง และการส่งเสริมมรดกของแบรนด์ ซึ่งทำให้มรดกเหล่านั้นกลายเป็นส่วนสำคัญที่กำหนดเอกลักษณ์ของแบรนด์ คาร์เทียร์เข้าใจในสิ่งที่อุตสาหกรรมของเรายังคงดิ้นรนที่จะเข้าใจ:

มรดกทางวัฒนธรรมเป็นสินทรัพย์ทางเศรษฐกิจ

มันสร้างความหมาย

ความหมายก่อให้เกิดความแตกต่าง

ความแตกต่างก่อให้เกิดความต้องการ

และความปรารถนาสร้างคุณค่า

มรดกทางประวัติศาสตร์เพียงอย่างเดียวไม่สามารถสร้างอนาคตของเพชรธรรมชาติได้ นวัตกรรม การสร้างแบรนด์ และวัฒนธรรมร่วมสมัยมีความสำคัญไม่แพ้กัน แต่มรดกทางประวัติศาสตร์เป็นหนึ่งในรากฐานที่ทุกสิ่งเหล่านี้สามารถสร้างขึ้นได้

เมื่อเทคโนโลยีทำให้โลกของเราสามารถผลิตซ้ำได้ สร้างขึ้นมาอย่างเทียม และขยายขนาดได้อย่างไม่สิ้นสุด สิ่งที่ไม่สามารถผลิตขึ้นได้ เช่น เวลา ความแท้จริง ต้นกำเนิด ความทรงจำ และความสัมพันธ์ของมนุษย์ จะยิ่งมีค่ามากขึ้นเรื่อยๆ เพชรธรรมชาติมีสิ่งเหล่านี้ครบถ้วน แต่การครอบครองเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ ความหมายของมันต้องได้รับการบ่มเพาะและส่งต่อ

ผู้บริโภคอาจไม่เคยเอ่ยถึงโครงสร้างพื้นฐานนี้โดยตรง แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงสิ่งที่โครงสร้างพื้นฐานนี้สร้างขึ้น นั่นคือ ความหมาย ความเป็นเอกลักษณ์ ความแตกต่าง และความปรารถนา

ใครเป็นผู้กำหนดความหมายของสิ่งเหล่านั้น?

อุตสาหกรรมนี้ใช้เวลามากมายในการตั้งคำถามว่าจะแข่งขันกับเพชรสังเคราะห์ได้อย่างไร ปรับเปลี่ยนคำศัพท์ ฟื้นฟูมูลค่า เข้าถึงคนรุ่นใหม่ และสร้างความต้องการเพชรธรรมชาติขึ้นมาใหม่ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นคำถามที่สมเหตุสมผล

แต่บางทีคำถามอีกข้อที่ควรถามก่อนก็คือ ใครเป็นผู้รับผิดชอบต่อเพชรธรรมชาติเหล่านั้น?

ผมไม่ได้หมายถึงความรับผิดชอบต่อผลประโยชน์ของบริษัทเหมืองแร่ ตลาดหลักทรัพย์ สมาคม หรือองค์กรการตลาดใดๆ ผมหมายถึงความรับผิดชอบต่อเพชรธรรมชาติโดยรวม ผมหมายถึงความรับผิดชอบในการทำให้แน่ใจว่าหนึ่งในสมบัติทางธรรมชาติที่พิเศษที่สุดของมนุษยชาติจะยังคงมีความหมายทางวัฒนธรรมต่อไปอีกห้าสิบหรือหนึ่งร้อยปีข้างหน้า

ในอุตสาหกรรมนี้มีองค์กรมากมายที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ทั้งในระดับโลกและระดับท้องถิ่น ควบคุมการค้า ปกป้องมาตรฐาน และพยายามสื่อสารกับผู้บริโภค แต่การเป็นตัวแทนไม่ใช่การดูแลรับผิดชอบ สิ่งที่ยังขาดอยู่คือความรับผิดชอบต่อความหมายที่แท้จริง

บ้านหรูมักมีบุคคลที่รับผิดชอบในเรื่องนี้โดยเฉพาะ พวกเขาคือผู้ดูแลรักษาบ้าน

การบริหารจัดการทรัพยากรไม่ใช่สิ่งที่สามารถเพิ่มเข้าไปในตารางงานที่แน่นเอี้ยดอยู่แล้วของบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญและความรับผิดชอบในด้านอื่น ๆ ได้ มันต้องการความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ทรัพยากร และที่สำคัญที่สุดคือเวลา

ใครคือผู้ดูแลรักษาบ้านแห่งเพชรธรรมชาติ?

ความหลงใหลอย่างเดียวไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว

ฉันได้พบกับผู้คนมากมายในอุตสาหกรรมนี้ที่รักเพชรอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นผู้นำในอุตสาหกรรม นักประวัติศาสตร์ นักอัญมณีวิทยา ช่างเจียระไนและนักออกแบบ รวมถึงผู้ค้าปลีกที่เชื่อในมนต์เสน่ห์ของการได้สัมผัสเพชรแท้ในมือของใครสักคน อุตสาหกรรมนี้เต็มไปด้วยความหลงใหล

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันตั้งคำถาม

สิ่งที่ฉันตั้งคำถามคือ ความมุ่งมั่นนั้นได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความรับผิดชอบร่วมกันในการดูแลรักษาหรือไม่ ความรับผิดชอบร่วมกันในการดูแลรักษาหมายถึงการเข้าใจว่าสิ่งที่มีค่าบางอย่างได้ถูกมอบหมายให้เราดูแลเป็นการชั่วคราว และเรามีหน้าที่ที่จะส่งต่อสิ่งนั้นให้แข็งแกร่งกว่าที่เราได้รับมา

เราไม่ได้สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา เราได้รับสืบทอดมาจากโลก และจากบรรพบุรุษที่ให้ความหมายแก่สิ่งเหล่านี้มาก่อนเรา บางครั้งนั่นหมายถึงการลงทุนในสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์โดยตรงต่อบริษัทของเราหรือตลาดท้องถิ่นของเรา

การสนับสนุนสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ การสร้างสิ่งที่ไม่สามารถวัดผลตอบแทนได้ในไตรมาสถัดไป การคิดนอกกรอบขอบเขตอำนาจหน้าที่ ตำแหน่งประธาน งบดุล หรือรุ่นของเราเอง

นั่นยากกว่า

แต่นั่นคือสิ่งที่สถาบันที่ยิ่งใหญ่และผู้มีวิสัยทัศน์ทำกัน

คำถามคือ อุตสาหกรรมพร้อมที่จะมอบความรับผิดชอบนี้ให้แก่หน่วยงานที่รับผิดชอบอย่างถาวร จัดสรรทรัพยากร และระบบการกำกับดูแลหรือไม่

ในขณะเดียวกัน ดูไบกำลังก่อสร้าง

อาห์เหม็ด บิน ซูไลเยม ประธานกรรมการบริหารและซีอีโอของ DMCC เพิ่งเผยแพร่บทความสำคัญเกี่ยวกับการตัดสินใจของ DMCC ในการจัดตั้งแผนกเฉพาะด้านเพชรสังเคราะห์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงสิ่งที่ทุกอุตสาหกรรมต้องการ นั่นคือ วิสัยทัศน์ที่ถูกแปลงไปสู่การปฏิบัติจริง

สิ่งที่ผมสนใจมากที่สุดไม่ใช่ประเด็นถกเถียงนั้นเอง แต่เป็นสิ่งที่ดูไบกำลังทำเพื่อแก้ไขปัญหานี้

กำลังก่อสร้างอยู่

แหล่งข้อมูลเฉพาะด้าน พอร์ทัล รายงานภาคอุตสาหกรรม การสัมมนา การเชื่อมต่อกับบริษัทเทคโนโลยี ผู้ผลิต ผู้ประกอบการ ผู้ค้า นักลงทุน และผู้ใช้งานในภาคอุตสาหกรรม

ฉันไม่มองว่านี่เป็นสิ่งที่อุตสาหกรรมเพชรธรรมชาติควรหวาดกลัว ฉันมองว่านี่เป็นสิ่งที่ควรเรียนรู้จากมัน เพราะตลาดไม่ได้สร้างอนาคตของตัวเองผ่านการประกาศและการประชุมคณะกรรมการ

พวกเขาสร้างสถาบันต่างๆ โดยมุ่งมั่นที่จะไม่เพียงแต่ปรับตัวให้เข้ากับอนาคต แต่ยังต้องการกำหนดทิศทางของอนาคตด้วย

ความท้าทายอยู่ที่ว่าอุตสาหกรรมเพชรธรรมชาติพร้อมที่จะทุ่มเทความมุ่งมั่นในระดับเดียวกันนั้นให้กับการสร้างโครงสร้างพื้นฐานเพื่อความหมายและมรดกของตนเองหรือไม่

ซึ่งทำให้ผมมีคำถามอีกข้อหนึ่ง:

เราต้องย้ายไปดูไบเพื่อให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า?

บางทีฉันอาจล้มเหลว

ฉันเองก็ต้องถามตัวเองเช่นกัน บางทีฉันอาจล้มเหลวในการโน้มน้าวใจภาคอุตสาหกรรม บางทีฉันอาจเชื่อว่าการแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่สามารถทำได้จะนำไปสู่ความมุ่งมั่นขององค์กรโดยธรรมชาติ บางทีฉันอาจประเมินต่ำไปว่ามันยากแค่ไหนสำหรับอุตสาหกรรมที่แตกแยกออกเป็นองค์กรต่างๆ ผลประโยชน์ทางการค้า และศูนย์อำนาจมากมาย ที่จะร่วมกันรับผิดชอบในสิ่งที่ทุกคนควรมีส่วนร่วม

ตลอดระยะเวลาสิบแปดเดือน เราก็ยังคงสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ต่อไป จุดเริ่มต้นของคณะกรรมการมรดกเพชรโลก โครงการริเริ่มต่างๆ เช่น วันเพชรโลก และรายชื่อมรดกเพชรโลก

ทั้งหมดนี้สร้างขึ้นบนความเชื่อหลักประการหนึ่ง: เพชรธรรมชาติไม่ใช่เพียงแค่สินค้าประเภทหนึ่ง แต่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ

บางทีอุตสาหกรรมนี้อาจไม่เชื่อว่าการสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางวัฒนธรรมและมรดกประเภทนี้มีความจำเป็น หรืออาจเชื่อว่าองค์กรและโครงการริเริ่มที่มีอยู่แล้วนั้นเพียงพอ หรือบางทีสิ่งที่ฉันพยายามสร้างอาจถูกมองว่าเป็นการแข่งขันมากกว่าการมีส่วนร่วม

นั่นเป็นความเป็นไปได้ที่สมเหตุสมผล

แต่การเล่าเรื่องและการดูแลรักษาไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

แบรนด์หรูชั้นนำเข้าใจเรื่องนี้มานานแล้ว คาร์เทียร์มีฝ่ายการตลาดและการสื่อสารระดับโลก แต่ก็ยังมีฝ่ายที่ดูแลด้านมรดกทางวัฒนธรรมโดยเฉพาะ ภารกิจที่แตกต่างกัน ความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน ความรับผิดชอบที่แตกต่างกัน และบุคลากรที่แตกต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งไม่ได้ทำให้สิ่งอื่นไม่จำเป็น

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไร สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนสำหรับฉันคือ ความรับผิดชอบนั้นไม่ได้หายไปเพียงเพราะเรายังไม่ได้ตัดสินใจว่ามันควรเป็นของใคร

ถึงจุดหนึ่ง อุตสาหกรรมเองก็ต้องตัดสินใจ. และเวลาก็เหลือน้อยลงทุกที

กล่องสีแดงยังคงหายไป

เมื่อสามเดือนก่อน ฉันจบลง กล่องสีแดงของอุตสาหกรรมเพชรแท้ อยู่ที่ไหน? ด้วยสามคำว่า “ตรงหน้าคุณ”

โอกาสยังคงมีอยู่ แต่จะไม่คงอยู่ตลอดไป อดีตที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าจะยังคงมีความสำคัญในอนาคต สุดท้ายแล้ว การอนุรักษ์มรดกไม่ได้หมายถึงการมองย้อนกลับไปในอดีต แต่เป็นการมอบเหตุผลให้คนรุ่นหลังปรารถนาในสิ่งที่เราได้รับสืบทอดมา

ต้องสร้างความสอดคล้องทางวัฒนธรรมขึ้นมา

ความหมายต้องได้รับการถ่ายทอด

ความปรารถนาต้องได้รับการจุดประกายใหม่

และสถาบันต่างๆ ต้องรับผิดชอบในการดำเนินการดังกล่าว

เพชรที่ผลิตในห้องปฏิบัติการกำลังกำหนดอนาคตของพวกมัน

ดูไบกำลังก่อสร้าง

เทคโนโลยีมีการพัฒนาอยู่เสมอ

พฤติกรรมการบริโภคของผู้บริโภคกำลังเปลี่ยนแปลงไป

ประวัติศาสตร์อันน่าทึ่งของเพชรธรรมชาติได้ถูกบันทึกไว้แล้ว แต่อนาคตของพวกมันยังไม่ถูกกำหนด

ดังนั้น ผมจึงเหลือคำถามเดียวคือ ใครกันแน่ที่สนใจเพชรแท้? และบางทีคำถามที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ:

ใครใส่ใจมากพอที่จะลงมือทำ?

เกี่ยวกับคณะกรรมการมรดกเพชรโลก (WDHB)

คณะกรรมการมรดกเพชรโลก (World Diamond Heritage Board) เป็นโครงการอิสระที่อุทิศตนเพื่อการอนุรักษ์ ส่งเสริม และส่งต่อคุณค่าทางวัฒนธรรม อารมณ์ และประวัติศาสตร์ของเพชรธรรมชาติจากรุ่นสู่รุ่น วันเพชรโลก (World Diamond Day®) เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ WDHB

เกี่ยวกับผู้เขียน:

นิโคลัส เครเตียน เป็นผู้สร้างแบรนด์และนักวางกลยุทธ์ ผู้นำด้านความคิดสร้างสรรค์ และสมาชิกผู้ก่อตั้งคณะกรรมการมรดกเพชรโลก (WDHB) ด้วยประสบการณ์กว่า 35 ปีในด้านกลยุทธ์ การสร้างแบรนด์ และนวัตกรรม เขาทำงานในหลากหลายอุตสาหกรรม ทั้งสินค้าหรูหรา สินค้าอุปโภคบริโภค และการให้คำปรึกษา โดยเน้นเป็นพิเศษที่เพชรธรรมชาติ เครื่องประดับชั้นดี และโครงการที่ขับเคลื่อนด้วยมรดก เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในด้านความคิดสร้างสรรค์และการคิดนอกกรอบ และเป็นที่รู้จักในการพัฒนากรอบการทำงานที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งเชื่อมโยงกลยุทธ์ การตลาด ความคิดสร้างสรรค์ และคุณค่าระยะยาว ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่ในสิงคโปร์ และมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการกำหนดกรอบการทำงานสำหรับอนาคตของอุตสาหกรรมเพชรผ่านโครงการริเริ่มของ WDHB

รายละเอียดโซเชียลมีเดีย: https://www.linkedin.com/in/n-chretien/

บทความเกี่ยวกับ คณะกรรมการมรดกเพชรโลก (WDHB) และ นิโคลัส เครเตียน:

https://gem-spectrum.com/tag/world-diamond-heritage-board